Gri

Deniz-Yeşil-Orman

İlgili resim

Kendimizi dinlediğimiz o çoğu zaman neden hep bir boşluk yaratır? İçimdeki bu boşluğu kim dolduracak? Bazen sonsuza kadar bu boşluk ile yaşamam gerekiyormuş gibi hissediyorum. Bazen de birine dokununca geçecekmiş gibi…

Kendimi saklarken herkesten, aslında kaybolduğumu fark ettim. Neden kayboldum, kimden kaybettim kendimi inanın bilmiyorum.

Eski hislerim, duvarlarımın arkasından vuruyor sanki. Hislerim çıkmak istedikçe bir duvar daha örüyorum. Kendime neden bunu yapıyorum? Kimse bilmese de aslında içimde başka biri var. Başka şeyler istiyor, başka şeyler düşünüyor. Kimse sormasa da…

Kalbimin titrediği, deli gibi sessizce ağladığım geceler… Bir deniz kıyısında oturup kurduğum yüzlerce hayallerim var. Onları yaşayamadım, yaşayamam. Biliyorum. Çok hayal kurdum, biliyorum o yüzden olmadı. Çok istedim, çok bekledim, çok, çok, çok.

Her şeyin bittiğini anladığım tam o an da ise yine gittim o deniz kenarına. İçim biraz olsun sızlamadı. O sandala binemedim belki ama içimdeki hayalleri o sandala koyup gönderdim. O sandal hayallerim ile doldu taştı. Sadece sessizce izledim.

Deniz gitmişti, yeşil gitmişti, ormanım bitmişti. Şimdi içimdeki boşluk o kadar büyük ki. Bir orman kadar, bir yeşil kadar, bir deniz kadar…

Renklerim bitti böylece. Gri bir hayat kaldı geriye. Beni en iyi anlayan gri oldu. Evim oldu…

CG-

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir